Taniquetil & Arghuicha
©1999-2009, All Rights Reserved

De wortels van wat wij in het algemeen "Neo-paganistische religiën" noemen en eigenlijk simpelweg "paganistische religiën" zou moeten genoemd worden, zijn verloren gegaan in de mist der tijden. Archeologische bewijsstukken suggereren dat een soort van systematische religieuze praktijk aanwezig was in het Neolithische tijdperk. Tegen het bronstijdperk, had de mensheid georganiseerde pantheons van Goden ontwikkeld en voerden zij vrij gesofisticeerde religieuze rituelen uit. Behalve dit, zijn er erg weinig op ervaring gebaseerde bewijsstukken.

We kunnen zeer veel weten, echter alleen, als we leren informatie te halen uit het persoonlijke en collectieve onderbewustzijn. Als Milton Erickson gelijk had, weten we allen meer dan we denken te weten. Als G. C. Jung gelijk had, dan liggen de wortels van de Oude Religie slapend en diep begraven in het onderbewuste van elke mens, enkel wachtend om ontdekt te worden door middel van mythes, dromen en mystieke ervaringen. Volgens Jung, William James, en anderen, zijn psychologische ervaringen moeilijk, maar niet onmogelijk, te onderscheiden van religieuze of spirituele ervaringen. Het is een proces van zelfkennis en zelfontwikkeling.

Vele mensen in de huidige Westerse, "beschaafde" wereld concluderen dat de georganiseerde religies van de dominerende socio-religieuze cultuur, beletten en zelfs verbieden om op zoek te gaan naar de menselijke instinctieve drang naar oprechte uiterlijke en innerlijke religieuze ervaringen. Velen keerden zich naar de zogenoemde Neo-paganistische religiën, in een poging om hun verloren wortels naar een individuele spiritualiteit te herontdekken.

Neo-paganistische religiën zijn moderne reconstructies van wat de aanhangers geloven dat de oude, voorchristelijke Neolithische religiën beoefenden in het klassieke, stammen Europa, en in het nabije en Midden-Oosten. Sommige groepen beweren "geheime" wortels te hebben voor hun speciale praktijken die, zo gezegd, duizenden jaren terug leiden. Zij beweren dat hun voorchristelijke religie overleefde in het Westen als een georganiseerd blok van geloof, ritueel en praktijk door een geheime familiale of georganiseerde band en onbeschadigd tot ons kwam ondanks de kerstening van het Westen of de evolutie van de maatschappij in het algemeen. Veel van wat sommigen heden te dage beweren te weten over specifieke religieuze gewoontes en de gebruiken van de Oude Religiën zijn niet meer dan veronderstellingen en speculaties.

Het is niet onze bedoeling deze beweringen aan te vechten, doch er zijn op dit ogenblik geen aanvoerbare bewijzen om hun beweringen te staven.

Desondanks, laten vele duizenden hedendaagse mensen het onbuigzame, strenge en rechtlijnige van de nieuwere na-christelijke religies (inclusief de Islam) vallen, omdat zij een gemis voelen aan geloofwaardige spirituele ervaringen. Diegenen die het dichtst bij hun wortels zijn, zijn zij die terug keren naar de stamreligies van Afrika, Australië en Zuid-Amerika, of naar de Oosterse spirituele paden van Azië. De meeste van deze betrokkenen in de, zogenaamde Nieuwe Religieuze Bewegingen hebben geen definitieve wortels, en de meesten erkennen dat feit. In de Verenigde Staten zijn wij de spreekwoordelijke "smeltkroes".

Met de uitzondering van recente immigranten (eerste of tweede generatie) hebben de meeste van onze familiale en voorouderlijke tradities zich vermengd in de Amerikaanse cultuur met al zijn varianten. Zelfs in Europa, door een combinatie van eeuwen onderdrukking, verplaatsing en de normale sociale evolutie, hebben de meeste mensen echt het contact verloren met de tradities en gebruiken van hun voorouderlijke stammen en clans. Wat we wel weten is dat onze voorchristelijke voorouders een rijke en betekenisvolle spirituele en religieuze traditie hadden, die werd opgevolgd zoals zij zich ontwikkelde door de vele eeuwen heen. We weten ook dat overblijfselen van oude religieuze gebruiken overleefden in de eigentijdse Westerse samenleving door volksgebruiken, mythes en cultureel bijgeloof. De neo-paganistische religiën zijn een poging om het stamerfgoed van Noord en West Europa te reconstrueren aan de hand van religieuze gebruiken opgebouwd rond archeologische bewijsstukken en de esoterische sleutels die onze mythen en legenden bevatten. De Clerus en verwanten van de Sacred Well hebben Wicca gekozen, één van deze neo-paganistische religies, als hun persoonlijk pad van spirituele groei en ontwikkeling.

Wicca is hoogstwaarschijnlijk de grootste en meest gevarieerde van alle Neo-Paganistische religiën. Er zijn geen nauwkeurige cijfers voor handen, maar sommigen schatten het aantal mensen die beweren dat ze Wicca zijn, op meer dan twee miljoen. Er zijn covens, cirkels, studiegroepen en individuele beoefenaars (solitairen) in Noord-Amerika, Europa en Australië, en in nog vele andere delen van de wereld. Er zijn vermoedelijk evenveel "Tradities" binnen de Wicca, als dat er groeperingen zijn binnen het Christendom. De principes, gebruiken en standpunten variëren net zozeer onder de Wicca Tradities, als onder de Christelijke groeperingen. Ondanks de zelfbenoemde experts, zowel binnen als de buiten de Wicca gemeenschap, die hebben getracht Wicca overtuigend te determineren als een religieuze praktijk (productief of destructief, afhankelijk van de basis van de "expert"), hebben enkel verwarring gesticht.