Taniquetil & Arghuicha
©1999-2009, All Rights Reserved

Dit brengt ons terug bij de hoofdvraag, wat is nu de definitie van Wicca als Religieus gebruik? Door de jaren heen is er tot in het absurde over gediscussieerd wat nu de precieze definitie is. Voor ons, nemen wij de algemene definitie van Dr. Crowley aan: Wicca is een religie met verscheidene tradities die

"Alhoewel verschillend, nagenoeg dezelfde goden, vormen van aanbidding, taal, symboliek en filosofie delen om hen te erkennen als één religie."

Met dit als fundamenteel element, beschrijven we onze gebruiken nauwelijks iets meer. Wicca is een aardegebonden natuur religie met sommige vertakkingen, inclusief de onze, die aanspraak maken op een "Westerse Mysterie Religie." Dit betekent dat Traditionele Wicca Kunst (TWK), zoals wij die definiëren, een inwijdingstraditie is en wij vieren de Heilige Mythes rond de opkomst en neerdaling van de Godin en de Heilige Mythes rond de dood en het herboren worden van de God. Het meeste wat aanzien wordt als Heilige Mythologie is opgenomen uit Keltische en Germaanse bronnen, met een ruime toevoeging van de Klassieke Middellandse zee, Egyptische en Midden Oosterse Mythologie evenals een aanzienlijke hoeveelheid ritueel materiaal van de Vrijmetselarij en ceremoniële Magie. De Traditionele Kunst bevat het meeste van, maar beperkt zich niet tot, de Gardneriaanse, Alexandrijnse en Amerikaanse Elfen Tradities. We zeggen dus duidelijk "het meeste van" omdat sommige covens van deze tradities zich zo ver verwijderd hebben van de originele filosofie en gebruiken, dat ze bijna niet meer als dusdanig herkenbaar zijn, maar nog steeds aanspraak maken op hun originele "afkomst."

Binnen de Sacred Well en Greencraft, zijn onze specifieke gebruiken van de Traditionele Wicca Kunst gebaseerd op de Alexandrijnse Traditie zoals ze geëvolueerd is op het continent gedurende de jaren. Opnieuw, wij zien Wicca als een dynamische en evoluerende religie. Wanner het zou degenereren tot onbuigbare dogma's of Stenen Tafelen, zou het tot slachtoffer vallen van dezelfde stagnatie en fundamentalisme die een plaag geworden is in de meer "standaard" religiën. Dus onze gebruiken hebben zich inderdaad vermengd met elementen uit andere tradities, maar zoals Arghuicha aanhaalde:

Greencraft is een "lijn" binnen de Alexandrijnse beweging. Alhoewel we geen korreltje zand verwijdert hebben uit de Alexandrijnse Traditie, hebben we wel enkel specifieke eigenschappen toegevoegd. Omdat alle covens afkomstig zijn van hetzelfde moeder coven, delen wij dit allemaal. 'Dit' omschrijft: -een bomenalfabet en een bomenkalender, zoals gebruikt door vele, maar ver van alle, andere covens, over de gehele wereld en een 'Keltisch' rune systeem die verschillend is van de Futhark. Het alfabet, de kalender en runen, die we delen met de 'Tuatha De Danann', een beweging gesticht door Michael Ragan in de VS die hoffelijk aanbood om gebruik te maken van de runen(momenteel nog steeds ongepubliceerd). –een specifieke Tarot(uitgave beperkt tot Greencraft en 'vrienden') –een specifieke, niet Hebreeuwse, vorm van de Kabbala en levensboom, deels gebaseerd op R. J. Stewart's 'Materia Celtica' en 'Merlin Tarot' deck. –een associatie van Bomen, Krachtdieren en het Keltisch pantheon met de Tarot en de levensboom. Dat we op geen enkele manier voorstander zijn van 'Orthodoxheid' in de Wicca, is voor iedereen duidelijk.

Verder heeft Traditionele Wicca Kunst (TWK), zoals wij het gebruiken, vier grote delen overgenomen uit de esoterische gebruiken:

1. Ceremoniële en Hoge Magie (Golden Dawn, OTO, Vrijmetselarij, Rozenkruisers, enz. en Wicca hebben dit gemeen) die zijn wortels heeft in Renaissance-Neo-Platonist magie. Denk er wel aan dat een boom meer is dan enkel zijn wortels. Het ceremoniële deel van Wicca, is geëvolueerd, en blijft evolueren, sinds de dagen van Gerald Gardner en Alex Sanders. Ceremoniële magie is niet noodzakelijk een religie. Wicca is een religie en we vereren zowel de God als de Godin.

2. Sjamanistische technieken waaronder, maar niet beperkt tot, drummen, dansen, chanten en het uitschakelen van de zintuigen. We staan meestal op goede voet bij andere sjamanistische tradities, daar we dezelfde interesses delen. Ook hier moeten we vooruitgang beogen en deze technieken aanpassen aan onze specifieke Wicca achtergrond en karakter. Sjamanisme op zich is geen religie. Wicca wel.

3. Volkse magie. Wij zien onszelf als heksen. Dit zou meer moeten zijn dan enkel een verklaring van solidariteit mat de slachtoffers van de Brandende Tijden. Het betekent dat Wicca ook een binding heeft met de 'wijze vrouw uit het dorp magie'. Dit is altijd Cecil Williamson's hoofd interesse geweest, en is één van de redenen dat wij blij zijn dat het Boscastle museum in 'paganistische handen' is. De wijze vrouw uit het dorp was meestal niet meer of minder dan een 'Christen'. Als Wicca zijn we dat duidelijk niet.

4. Natuur religies. Op pantheïstisch niveau betekent dit, interesse en respect voor alle kinderen van Gaia: bomen, dieren, stenen. Al wat leeft en al wat ooit geschapen is, zichtbaar of niet.

Wicca is een religie die aansluit op de oude, voorchristelijke, paganistische religiën. De tijd die ons scheidt van de Neolithische mens is enkel technisch, er is geen verschil in onze religieuze behoeften of religieuze ervaringen. Wicca is verschillend van de grote gevestigde religiën omdat het gebouwd is op de oude sjamanistische natuur tradities.

Wicca geeft niet alle antwoorden, maar leert eerder methodes aan om verbinding tussen het individu en het omringende universum te ontdekken en een band tussen hen te creëren. Waar het een antwoord biedt, is dit antwoord nooit dogmatisch. Het is een antwoord dat je ervaart, in plaats van dat je het gewoon moet 'geloven' of 'aanvaarden'.

De methodes om deze ervaringen te bereiken zijn verder gegeven uit tijden voor de gedocumenteerde geschiedenis en zijn nog steeds relevant en bruikbaar.

Wicca is een deel van het paganisme, maar niet alle paganisme is noodzakelijk Wicca. Wat Wicca zo specificeert binnen de grote paganistische beweging, is hoofdzakelijk de polariteit tussen de God en de Godin, tussen het mannelijke en vrouwelijke principe. In Wicca wordt deze polariteit gereflecteerd zowel op het menselijke niveau als op het natuurlijke als op het Goddelijke niveau. Het is de drijvende kracht van het universum en de natuur.

Binnen de Wicca kunnen alle Goden en Godinnen uit voorchristelijke tradities hun waarde hebben. Romeinse, Griekse, Keltische, Germaanse, Egyptische, Babylonische, Sumerische Goden en Godinnen, allen dragen ze bij tot het complete, intuïtieve beeld dat we hebben gevormd van de Godin en de God. Zij kunnen gezien worden als aspecten van het Goddelijke. In de Jungiaanse uitleg zijn het archetypen.

Een heks zal altijd zoeken naar de polaire spanning in haar/zijn rituelen want het Goddelijke kan, zonder de polaire spanning, nooit deel uitmaken van een heks haar/zijn experimentele realiteit: bijvoorbeeld, een natuurkundige zal nooit enkel één pool van een magneet bestuderen. De pool, positief of negatieve, is enkel één aspect van de gehele magneet. Als de magneet in twee wordt gesneden, is er geen positief stuk en een negatief stuk. Er zullen twee complete magneten ontstaan, elk met een positieve en een negatieve pool.

In de zienswijze van een heks, kan dit polaire principe toegepast worden op alle niveaus van de realiteit, om hen te ordenen en beter hun functie te begrijpen. Hetzelfde polaire principe kan evenzo toegepast worden op het Goddelijke en dit wordt dan het 'magnetische' karakter van de God en de Godin genoemd. Alle Goden en Godinnen zijn symbolen die de heks kan gebruiken en vereren om te communiceren met het Goddelijke, om het ongrijpbare en onbegrijpbare te reduceren tot menselijke dimensies en om de macrokosmos te verbinden met de microkosmos zonder het goddelijke karakter ervan te vernietigen.

In praktijk waren de oudere goden personificaties van de natuurkrachten en aspecten van de levensvorm die de creatieve energie van het universum doordrongen. Voor een Wicca is er geen scherpe begrenzing om het 'natuurlijke' van het 'goddelijke' te scheiden: de goden zijn 'natuurlijke goden' en de natuur is de 'goddelijke natuur'. Vandaar ons concept dat het goddelijke zowel van binnen als van buiten komt, immanent en transcendent.

Het laatste millennium van de Westerse beschaving wordt gekenmerkt door een systematische vergroting van het patriarchale denken. Dit heeft zijn terugslag gehad, ook in de religie. Reeds in de klassieke tijden starten mensen om de rol, de kracht en de religieuze functie van de vrouw te onderdrukken. Het is daarom geen verrassing dat van de zeven weekdagen, in de Germaanse en Romaanse religie, er slechts twee geassocieerd werden met een Godin. In deze dagen werd het pantheon reeds geregeerd door een mannelijke God en de Godin werd gereduceerd om aanbeden te worden door religieuze 'sekten' of 'mysterie religiën', die enkel voor ingewijden waren en verdacht waren voor de autoriteiten. Deze reductie van de rol van de Godin ging hand in hand met de achteruitgang van de rol van de vrouw in de maatschappij.

Met de opkomst van het Christendom moest de Godin zich uiteindelijk verstoppen. We kunnen Haar nog steeds vinden, maar vermomd en ontdaan van al Haar karakteristieke eigenschappen die ongewenst waren voor de nieuwe machten, als de maagd Maria. De natuur, de fysieke en het stoffelijke werden het domein van Satan. In de middeleeuwse heksenjachten waren het vooral vrouwen die het slachtoffer werden van het superpatriarchale en fanatieke Christendom.

Heden ten dage beweegt de maatschappij langzaam naar een grotere gelijkheid waar polariteit terug deel aan heeft: met de terugkeer van de Godin, zijn we eveneens getuige van een herwaardering van de natuur een groei van het ecologische bewustzijn. Jungiaanse psychologie creëerde en herontdekte door zijn concept van animus/anima een waardering voor de polaire spanningen binnen de menselijke geest. Zelfs in de hedendaagse Christelijke religiën eisen vrouwen hun recht op om tot geestelijke gewijd te worden en sommige religieuze artiesten beelden Christus af als een vrouw.

Daarom kan Wicca aanzien worden als zowel een religie uit het verleden, als een religie voor de toekomst omdat deze nieuwe tendensen in het maatschappelijk bewustzijn enkel bevestigen wat Wicca altijd heeft gedaan en terug gevonden kan worden in elk Wicca ritueel.

Een ander verschil tussen Wicca en de meeste andere gevestigde religiën is door het feit dat Wicca geen 'uitgelegde' religie is maar eerder een 'ervarings' religie. In een 'uitgelegde' religie is de 'waarheid' van de lessen onafhankelijk van de eigenlijke ervaringen van de gelover, waar in Wicca de 'waarheid' van de lessen ervaren moeten worden door de persoon zelf. In Wicca is er niet zoiets als een 'goddelijke autoriteit' noch is er een geprivilegieerde klasse die het goddelijke interpreteert en de goddelijke 'wil' doorgeeft aan hun volgelingen.

In de moderne hekserij is elke Wicca veroorloofd tot en geaccepteerd als een uniek individu met zijn of haar eigen persoonlijke structuur, noden, gevoel en intuïtie. Voor elke individuele heks heeft elk ritueel en/of openbaring nut enkel als zij/hij het ritueel of openbaring als waardevol en echt 'herkennen' en 'ervaren'.

Wicca is een pragmatisch religie. Voor de individuele heks hebben Wicca symbolen en rituelen enkel zin als zij 'werken'. Voor de heks 'bestaan' de goden enkel voor zover zij 'werken', daar dit het gene is dat een heks het mogelijk maakt een link te leggen tussen de fenomenen en de karakteristieke eigenschappen van de kosmos tot alledaagse realiteit en zo beter chaos te ordenen en onverklaarbare gebeurtenissen te begrijpen en controleren.

In Wicca worden de 'materiële' en de 'spirituele' principes aanzien als in evenwicht net zoals de man en de vrouw in evenwicht zijn, en even waardevol. Het materiële aspect kan aanzien worden als vrouwelijk en het spirituele als mannelijk, zodat deze twee elkaar aanvullen en niets of niemand meer 'waarde' heeft dan de ander. Wicca leert niet het escapisme van deze wereld; in plaats daarvan leert Wicca harmonie en evenwicht met deze wereld. Voor een heks is enkel streven naar materieel gewin, uit evenwicht zijn, net zoals enkel streven naar spirituele ontwikkeling dit is. Er is geen enkele reden om beschaamd te zijn om te leven in comfort, net zoals er geen waarde is in het enkel behartigen van het 'spirituele' terwijl je leeft in armoede. In deze wereld is spirituele zelf realisatie niet mogelijk zonder een stevige materiële fundatie.